1. 11

    तद्गतं हृदयं ह्यस्यास्तदधीनं च जीवितम् | अयोध्यापि भवेऽत्तस्या रामहीना तदा वनम् || २-६०-११

    Her heart is ever united with Rama, and her life is under his control. Without Rama, even Ayodhya would become a forest for her. [2-60-11]

  2. 12

    परिपृच्छति वैदेही ग्रामांश्च नगराणि च | गतिं दृष्ट्वा नदीनां च पादपान्विविधानपि || २-६०-१२

    Seeing villages, cities, trees of different kinds and courses of rivers, Sita is enquiring..... - [2-60-12]

  3. 13

    रामं हि लक्ष्मणं वापि पृष्ट्वा जानाति जानकी | अयोध्या क्रोशमात्रे तु विहारमिव संश्रिता || २-६०-१३

    - from Rama or Lakshmana about them. She feels as though she is sporting in the pleasure garden just a krosa from Ayodhya. [2-60-13]

  4. 14

    इदमेव स्मराम्यस्याः सहसैवोपजल्पितम् | कैकेयी संश्रितं वाक्यं नेदानीं प्रतिभाति मा || २-६०-१४

    Sita did say something about Kaikeyi, but now I do not remember what.' [2-60-14]

  5. 15

    ध्वंसयित्वा तु तद्वाक्यं प्रमादात्पर्युपत्स्थितम् | ह्लादनं वचनं सूतो देव्या मधुरमब्रवीत् || २-६०-१५

    Diverting the context of what he uttered inadvertently relating to Kaikeyi, the charioteer said pleasing words of consolation to Kausalya. [2-60-15]