1. 16

    यावत्त्वं न वनं यातः पुरादस्मादभित्वरन् | पिता तावन् न ते राम स्नास्यते भोक्ष्यते अपि वा || २-१९-१६

    Oh ! Rama, as long as you do not hasten to leave this city for the forest, your father will neither bathe nor eat.' [2-19-16]

  2. 17

    धिक्कष्टमिति निःश्वस्य राजा शोकपरिप्लुतः | मूर्चितः न्यपतत् तस्मिन् पर्यन्के हेम भूषिते || २-१९-१७

    'Fie, what a calamity' sighing thus, the king, overwhelmed with sorrow, fainted and fell back on the golden couch. [2-19-17]

  3. 18

    रामः अपि उत्थाप्य राजानम् कैकेय्या अभिप्रचोदितः | कशयेवाहतो वाजी वनं गन्तुं कृतत्वरः || २-१९-१८

    Rama lifted up the king and, urged by Kaikeyi, hastened to depart for the forest like a horse flogged by a whip. [2-19-18]

  4. 19

    तत् अप्रियम् अनार्याया वचनम् दारुण उदरम् | श्रुत्वा गत व्यथो रामः कैकेयीम् वाक्यम् अब्रवीत् || २-१९-१९

    Rama listened to the dreadful, cruel words of the ignoble woman but, without feeling any sorrow, said to Kaikeyi, these words: - [2-19-19]

  5. 20

    न अहम् अर्थ परः देवि लोकम् आवस्तुम् उत्सहे | विद्धिमामृषिभिस्तुल्यं केवलं धर्ममास्थितम् || २-१९-२०

    - 'Oh ! Devi, I have no desire to live in this world for the sake of wealth. Know me as one with the sages who are devoted only to righteousness. [2-19-20]