1. 6

    ऊर्मि मालिनम् अक्षोभ्यम् क्षुभ्यन्तम् इव सागरम् | उपप्लुतम् इव आदित्यम् उक्त अन्ऱ्तम् ऱ्षिम् यथा || २-१८-६

    Although unshakable, he looked agitated like an ocean with successive rows of waves, like the Sun in eclipse, like an ascetic who has uttered falsehood. [2-18-6]

  2. 7

    अचिन्त्य कल्पम् हि पितुस् तम् शोकम् उपधारयन् | बभूव सम्रब्धतरः समुद्रैव पर्वणि || २-१८-७

    The more Rama reflected on the incomprehensible sorrow of his father, the more he became perturbed like an ocean on the new Moon day. [2-18-7]

  3. 8

    चिन्तयाम् आस च तदा रामः पित्ऱ् हिते रतः | किंस्विद् अद्य एव न्ऱ्पतिर् न माम् प्रत्यभिनन्दति || २-१८-८

    Devoted to his father's wellbeing, Rama reflected, Why does not father reciprocate my greeting (like on other days)? [2-18-8]

  4. 9

    अन्यदा माम् पिता द्ऱ्ष्ट्वा कुपितः अपि प्रसीदति | तस्य माम् अद्य सम्प्रेक्ष्य किम् आयासः प्रवर्तते || २-१८-९

    On other occasions even though angry he would feel pleased. But today why does he feel sad even after seeing me? [2-18-9]

  5. 10

    स दीनैव शोक आर्तः विषण्ण वदन द्युतिः | कैकेयीम् अभिवाद्य एव रामः वचनम् अब्रवीत् || २-१८-१०

    With a sorrowful countenance Rama made salutation to Kaikeyi and said like a wretch tormented with grief: - [2-18-10]